Welkom      63 jaar Peer      Peers passies      Typisch Peer      Ziekte      Begrafenis      Foto´s      Berichten

Ziekte Peer

Na de wintersport in maart 2006 onstonden Peers eerste gezondheidsklachten: aanhoudende darmproblemen en rugpijn. Peer ging het ziekenhuiscircuit in.

Maart 2007

Tijdens de eerste wintersportdag ging Peer door zijn rug en lag te creperen vd pijn. We dachten aan een hernia en na de vakantie volgden vele ct- en mriscans en biopsies.

6 juni 2007

kregen we te horen - na een lange periode van veel gissen en onderzoeken - dat Peer kanker had met gelijk de mededeling ongeneeslijk. Een enorme schok!
Het Haga ziekenhuis had hem tot onze verbijstering meteen opgegeven.

Op aandringen van ons ging Peer voor een secon opinion naar de Daniël de Hoedkliniek. Na een pet-scan, bleek dat er geen uitzaaingen waren en zagen de artsen bij de daniël den hoedkliniek wel kans voor een behandeling. Niet om te genezen maar wel om zijn leven te kunnen verlengen.

Na een kuur van 3 maanden zware chemo (Peer werd er vreselijk ziek van) en 6 bestralingen d.m.v. een cyber knife in de Daniël de Hoedkliniek keerde er na februari 2008 enige rust.

Januari 2008

Peer maakte de geboorte van zijn tweede kleindochter Kate mee en is in maart 2009 tegen alle verwachtingen in zelfs weer op wintersport geweest en heeft de hele week op de skies gestaan!

Maart 2009

Tegen alle verwachtingen in, is Peer toch nog een keer op wintersport geweest!
Terwijl hij eigenlijk niet mocht skiën, heeft hij de hele week voluit geskied. Welliswaar met veel pijn en wat voorzichtiger skiend dan voorheen, maar die wintersport pakte niemand hem meer af!
De rugpijn nam echter flink toe na deze wintersport...

April 2009

werd Peers derde kleindochter Carmen geboren. Peer was erg emotioneel bij haar geboorte want hij had nooit durven geloven dat hij dat nog mee zou mogen maken.

Juli 2009

werd besloten omdat de wervel -welke was ingezakt- een soort cement in te spuiten wat de pijn zou verminderen en de wervel versterke,n maar de pijn werd daarentegen nadien veel erger (zenuwpijn).
Na weer veel onderzoeken werden er uitzaaiingen in de ruggenmerg vastgesteld.

December 2009

In december 2009 kwam (wederom) het bericht: we kunnen niets meer doen. Wederom een klap want nu werd het wel heel definitief. Toen kwam er tegen alle verwachtingen in een week later een telefoontje van de oncoloog dat er een neurochirurg in het Westeinde ziekenhuis was, die het misschien aandurfde om Peer te opereren door 2 wervels te verwijderen waar de kanker inzat.
Weer veel onderzoeken volgden, omdat de chirurgen het niet goed aandurfden. Toen Peer zijn linkerbeen verlamd raakte, besloot de arts tot opereren.

Voorjaar 2010
De aanloop naar de operatie was erg zwaar voor Peer. De pijn nam vreselijk toe, zijn angst voor een dwarslaesie was erg groot en voor de operatie moest hij voor het geval dat hij de operatie niet zou overleven zijn laatste wensen m.b.t. zijn begrafenis op papier zetten. Peer raakte erg in zichzelf gekeerd in de weken voorafgaand aan de operatie.

3 juni 2009

De operatie duurde i.p.v. de verwachte 8 uur maar liefst 14 uur! Zenuwslopend!
En hoewel het de bedoeling was dat hij diezelfde dag nog zou bijkomen, duurde dat uiteindelijk maar liefst 4 dagen! Later bleek dat Peer tijdens de operatie of op de IC een bijna-dood-ervaring heeft gehad en een delier. Achteraf kunnen we zeggen dat Peer na deze operatie zowel lichamelijk als geestelijk nooit meer zichzelf (de oude Peer) is geworden.

Na 3 weken plat liggen op de rug en heel veel pijn moest Peer via zijn rug nogmaals geopereerd worden om alle stangen en schroeven vast te zetten en om alle kankerresten weg te krabben. Deze operatie duurde nog eens een zenuwslopende 10 uur.

29 juli 2009

Na 2 maanden in het Westeinde ziekenhuis, een longontsteking en 15 kilo afgevallen en een eetprobleem erbij gekregen is Peer naar het Sophia Revalidatie verhuisd op 29 juli 2009 waar hij 5 en halve maand is geweest. Hij moest weer leren lopen maar was daarbij psychisch niet in orde, oorzaak van de opgelopen delier. Depressiviteit die zich met name uitte in angst. Angst om te vallen, angst voor verdere verlamming, angst om te lopen, angst om te eten en ga zo maar door.

Na 2 maanden onstond er pijn en de verlamming in het andere been. Peer had er meteen een slecht gevoel bij. Wij hoopten nog dat zijn negatieve gedachten de oorzaak waren.

8 oktober 2009

Maar Peer bleek gelijk te hebben: de kanker bleek terug te zijn en hoewel we altijd al wisten dat het terug zou komen was dit wel heel erg snel. Sneller dan Peer had kunnen revalideren en achteraf gezien heeft de operatie Peer meer ellende en pijn opgeleverd. Men besloot weer tot bestralen in het Daniel den Hoed door de Cyberknife. Deze laatste bestarling was afschuwelijk voor Peer: hij spuugde 5 uur lang na een bestraling van 2 uur en moest dan per taxi terug naar het revalidatie centrum.

14 januari 2010

Na vele aanpassingen in ons huis mocht Peer eindelijk op 14 januari 2010 naar huis.

Peer kon inmiddels niet meer lopen en ging per schuifplank van zijn bed in de kamer in de rolstoel. Het eetprobleem was er nog steeds en hij slikte per dag 15 pillen. Hij ging achteruit en kreeg om de 6 weken in het ziekenhuis 3 zakken bloed toegediend. Ook hebben wij tijdens zijn ziekbed drie verschillende psychotherapeuten benaderd om het eetprobleem op te lossen, wat jammer genoeg niet gelukt is.

5 mei 2010

Werd Peer met spoed op genomen in het ziekenhuis voor nierstenen dit resulteerde tot een verloren nier en een buikcatheter. Weer 6 kilo afgevallen want in het ziekenhuis hebben ze geen tijd om daar extra aandacht aan te besteden.
Na 2 weken weer thuis gekomen om binnen 2 weken weer naar de SEH te moeten voor een longontsteking en bloedtransfusie. We begonnen de ambulance broeders al te (her)kennen. Na 5 dagen mocht hij gelukkig weer naar huis en toen wilde Peer vervolgens niet meer naar een ziekenhuis.

Inmiddels had Peer een doorligplek op zijn stuit omdat er in het ziekenhuis geen antidoorligmatras voorradig was. Deze was er na 2 dagen en toen was het leed geschiet. De wond werd steeds groter. Dagelijks hadden wij goede zorg die hem verzorgde. Toen kreeg Peer een bacteriële ontsteking op zijn rug in het operatiegebied welke groeide in 2 dagen tot wel 10 cm. Weer naar SPD waar ik erg moeilijk deed waardoor hij niet opgenomen werd en daar ter plekke werd geholpen door een chirurg. Er kwam zoveel vocht uit de wond dat de arts niet goed wist wat hij er mee aan moest. Thuisgekomen bleef er zoveel pus uitkomen dat de buurtzorg 2 maal daags langskwam om de wond uit te spoelen en te verbinden en nog was het bed doorweekt.

18 juli 2010

Na een antibioticakuur van 10 dagen welke niet aansloeg en zwakte en ook doordat hij vocht achter zijn longen had is Peer aan een hartstilstand op 18 juli om 21.10 uur thuis gestorven. Het lijden voor Peer was voorbij.

De wil was er nog, maar de kracht niet meer, zijn lichaam was op.